X
تبلیغات
سیـــنما

سیـــنما

سینماگران افغان

ثبت نام

 

پذیرش هنر جو در رشته های کارگردانی و بازیگری

ویژه ی جوانان افغان مقیم قم

آدرس:

قم- خیابان ۴۵ متری پانزده خرداد- خیابان شاه سید علی- روبروی

دبیرستان امام رضا (ع) کانون فرهنگی- هنری شهید بهشتی

برای ثبت نام لطفا مدارک زیر را به همراه داشته باشید

کپی مدرک اقامتی- ۲ قطعه عکس ۳ در ۴ به همراه مبلغ ۶۰ هزار تومان

شماره ی تماس: ۲۵۱۷۶۰۴۰۲۰

همراه: ۰۹۱۹۱۵۰۲۰۸۸

 


برچسب‌ها: کلاس بازیگری, کارگردانی, پذیرش هنرجوی افغان
+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و یکم دی 1390ساعت 18:31  توسط گروه سینما افغان  | 

نبود هویت مشخص

 

در اکثر تولیدات فعلی فلم درکشورما چیزی به نام هویت مشخص احساس نمیشود. فلم های فعلی با

سردرگمی و بدون کدام خط فکری مشخص ساخته میشوند و درخیلی موارد نادر است که نمایندگی

کامل از مملکت ما نمایند. اکثراً به سوژه ها به صورت سطحی نگریده میشود که درنتیجه این فلم ها

نه جذابیت دارند و نه تاثیرگذاری و ماندگاری. درواقع درحالیکه سینمای هرجامعه نمایندگی از دار و ندار و ا

ندوخته های تاریخی، فرهنگی، عنعنوی و سیاسی اجتماعی همان جامعه مینماید و انعکاس دهنده

تصاویر عینی همان جامعه است که دراکثرفلم های تولیدی کشورما فقط بجز از رگه هایی از تقلید نا

اگاهانه و بدون پشتوانه فکری از فلم های مختلف خاصتاً هندی چیزی دیگری بچشم نمیخورد و این

سردرگمی فلمسازان تاجایی برمیگردد به پایین بودن سطح دانش سینمایی و مطالعات اجتماعی شان و

تا جایی هم به مخاطب و بازارفروش محصولات شان که به هراندازه سطح بیننده و تماشاچی پایین باشد

و تقاضای فلم های پیش پا افتاده و مصرفی زیاد باشد، به همان اندازه از اندیشه و ابتکارخلاقه فلمسازی

کاسته میشود. عدم حضور منتقدین سینمایی، نبود جشنواره های معرف و تشویقی، نبود

مراکزآموزشی تخصصی هنر و تکنیک های سینمایی، پایین بودن سطح سواد عمومی، اقتصاد ضعیف و

بی توجهی دولت دراین عرصه ازجمله عواملی اند که دست به دست هم داده بحرانی را درسینمای

کشور بوجود آورده است. فلمسازان تازه کارمملکت ما بدون درنظرداشت سطح دانش و تکامل اجتماعی

مردم هند، سعی بی جهت مینمایند تا با تقلید های نا آگاهانه ازفلم های آنان به کارشان رونق بدهند

درحالیکه سینما از زمان زایش آن به سرزمین هند راه یافته و امروز به جزیی از فرهنگ غنی آن مرز و بوم

مبدل گشته است که این نوع مقایسه آنان اشتباه به نظرمیرسد که سطح دانش و پیشرفت اجتماعی

مردم هند را درمقایسه با مردم کشور خود ما مد نظرنمیگیرند. زمانی که اصالت درسینما وجود نداشته

باشد، سینمای یک مملکت بدون هویت مشخص میماند. اصالت سینما درصورتی کسب میگردد که

تقاضا و عرضه تولیدات سینمایی در بین جامعه به یک نیاز همگانی و بخشی از فرهنگ مروج مردم مبدل

گردد کاری که درهند و درآمریکا صورت گرفته است. سینما در یک جامعه، زمانی جایگاهش را میابد که

نیاز به آن احساس شود. به هراندازه¬ای که نیازمندی به سینما احساس شود به همان اندازه زمینه

انکشاف و پیشرفت آن میسر میگردد و تکامل آن زمانی است که چه ازلحاظ اقتصادی و چه ازلحاظ

فرهنگی به بخشی از فرهنگ همگانی مبدل گردد؛ به حدی که فرد فرد جامعه با آن رابطه برقرارنماید.

نویسنده: مسعود

 

+ نوشته شده در  سه شنبه بیستم دی 1390ساعت 21:36  توسط گروه سینما افغان  | 

سینمای افغانستان(2)

 

دهه شصت به پایان میرسد، اوضاع مملکت از لحاظ سیاسی ناجورمیگردد و با سقوط رژیم داکترنجیب

حساب سینما بکلی بسته میشود تا اینکه در دوران مجاهدین فقط یک فلم نسبتاً بلند ساخته میشود

 که آنهم فلم عروج است. جنگ ها آغازمیگردند و برای سینما فجایع مستقیم و غیر مستقیم ببارمیآورند.

شرایط طوری میگردد که دغدغه اصلی انسان ها فقط زنده ماندن میشود و بس درآن صورت هنر و سینما

برای چندین سال نه تنها درفهرست اولویت های زندگی قرار نمیگیرند که بکلی فراموش میگردند.

سینماگران و هنرمندان از کشورفراری میگردند، هنر پیشه های زن با مخالفت ها و تعصبات شدید مواجه

میگردند و بالاخره سینمای افغانستان با چند فلم متوسط جوانمرگ میگردد. درطی جنگ ها سالن های

سینما تخریب شده و آرشیف فلم ها به غارت برده میشود. دراین حال فلمسازان افغانستان با فرار از

مملکت درممالک دیگر دست به فعالیت های تک و توک میزنند که با درنظرداشت شرایط فلمسازی

درکشورهای بیگانه این فعالیت ها را نمیتوان بسیارمفید و چشمگیر ارزیابی کرد. طی این سالها یکی از

دست آورد های مثبتی را که میتوان درعرصه سینما نام برد، تحصیلات اکادمیک سینما درکشورهای

مختلف و بوجود آمدن نسل جدیدی از فلمسازان جوان افغان است که دردوران مهاجرت با سعی و تلاش

انفرادی شان خود را به جایی رسانیده اند. ازسال هفتاد الی هشتاد و یک خورشیدی نه تنها سینما

بلکه همه عرصه ها در افغانستان دچار بدترین حالت بوده است که پنج سال حکومت طالبان مرگبارترین

ضربه را بر پیکر آن وارد کرده است. دراین دوره تاریک تابو نمودن فلم و تصویر و ازبین بردن قسمتی

ازآرشیف افغان فلم فاجعه بارترین برخوردی است که با سینمای نوجوان ما صورت گرفته است. و اما اینک

پس از ایجاد اداره موقت الی زمان فعلی بعضی از فلمسازان و سینماگران ما مانند سایرهموطنان با

عطش بیشتر به کشورشان بازگشته اند و تا حدی دست بکارشده اند اما حالا دیگر زمان فرق کرده است

و پیکر فلج سینما که سالهای زیادی را دربستر ناآرامی بسرمیبرده دچارمشکلات فراوانی است. درواقع

بحرانی را که سینمای افغانستان با آن مواجه است خیلی بیشتر از اینست که در یکی دو صفحه

گنجانیده شود.

نویسنده: مسعود

 

+ نوشته شده در  دوشنبه نوزدهم دی 1390ساعت 15:43  توسط گروه سینما افغان  | 

آموزش سینما

 

بخش آموزش که اصلی ترین مشکل سینمای افغانستان است، امسال دو تحول تازه یافت. یکی ایجاد

دیپارتمنت سینما در چوکات فاکولته هنرهای زیبا در دانشگاه کابل و دیگری برگزاری دومین دور ورکشاپ

مستندسازی «آتلیه وران». پیش از این دیپارتمنت سینما و تیاتر یکجا فعالیت می کرد که با جدا شدن هر

 یک بدون شک امکانات بهتری برای محصلین هر دو بخش مهیا خواهد گشت. آتلیه وران یک موسسه ی

 آموزش و تولید فلم مستند در پاریس است که طی دو سال گذشته هر سال ده جوان علاقمند افغان را

در بخش مستندسازی حرفه یی تعلیم می دهد. شیوه ی کار این مرکز سینمایی به سبک «سینما

حقیقت» است و استادان فرانسوی آن سعی می کنند در کنار تکنیک، تیوری سینما حقیقت را نیز به

جوانان افغان آموزش دهند. تولیدات افغانی این مرکز تا کنون در کنار نمایش در چندین فستیوال مهم بین

 المللی قرار است در یک شبکه ی تلویزیونی فرانسوی مخصوص سینما نیز به نمایش گذاشته شود.


نویسنده: مسعود

 

+ نوشته شده در  شنبه هفدهم دی 1390ساعت 18:45  توسط گروه سینما افغان  | 

سینمای افغانی

 

امروزه با وجود پیشرفت های تکنیکی زیاد درسینمای معاصرجهان و مبدل شدن آن به یک صنعت پردرآمد و

 پررونق، سینما درافغانستان تا جایی یک هنرپیش پا افتاده و بی ارزش تلقی میگردد، زیرا ازآنجایی که

 همه داروندار فرهنگی ما تقریباً بی آسیب نمانده است ویرانی ها و فقر اقتصادی و فرهنگی صدمه

 بیشتری برپیکر سینمای ما وارد نموده است. فقدان حمایت مالی و تبلیغاتی دولتی که وجود آن میتواند

 نقش مهمی را دربهبود سینما و صنعت فلم ایفا کند، ازیکسو به آن ضربه زده است و از سوی دیگر

سینما هنوز به یک فرهنگ فراگیر ملی * مبدل نگردیده است که تحقق هردو امر به فرصت زیاد، سنجش

 تدابیر درست و دقیق و بیش از همه به یک برنامه وسیع ملی* نیازمند است. اما با آنهم نباید دست به

 چانه نشست و منتظر گذشت زمان و آمدن خود بخودی فرصت بود بلکه ازهرراه و طریق ممکن باید

استفاده نمود. کارهایی که تاکنون درزمینه سینما صورت گرفته است اکثراً مقطعی بوده و بدون شک

نمیتوان انتظار بیش ازحد ازآن داشت؛ گاه وناگاه تدویر ورکشاپ ها و سمینارها، نمایشات ونقد و بررسی

 فلم درحد محدود و تولید فلم ها با سطح پایین ازجمله فعالیت هایست که درچند سال اخیرجریان داشته

 اما تاثیرات عمیق و موثر برمخاطب یابی نداشته است حالانکه اولین فلم سینمایی افغانی که نام آن "

 عشق و دوستی" است، حدود شصت سال قبل یعنی دربین سالهای 1325 و 1327 خورشیدی ساخته

 شده است که اگر از همان زمان تا کنون این پروسه تداوم میافت و سینما بصورت درست آن ترویج

میگردید مسلماً امروز سینمای افغانستان میتوانست با سینمای چند کشورهمسایه رقابت نماید و

حداقل هم سطح آنان باشد. موسسه فلمسازی دولتی افغان فلم با فاصله حدود بیست سال پس

ازتولید اولین فلم یعنی درسال 1344خورشیدی درچوکات وزارت مطبوعات وقت ایجاد میگردد وتا جایی

 نشان میدهد که دولت آن زمان هم علاقه چندانی به این هنرنداشته است ولی با فلم های تولیدی آن

 زمان اینرا میتوان یافت که سطح فرهنگ و بینش مردم آن زمان با زمان فعلی تفاوت زیادی داشته است

 که درفلم های تولیدی آن زمان بخوبی دیده میشود. چرخ تولیدی افغان فلم از سالهای پایانی دهه چهل

 به راه میافتد اما نبود تجارب کافی، عدم درک اهمیت سینما از نگاه اجتماعی – اقتصادی توسط حکومت

 باعث آن میگردد که حداقل تا چند سال دیگر هم حکومت وقت به آن اهمیت ندهد. درواقع این دهه شصت

 خورشیدی است که از یکسو حکومت وقت به اهمیت سینما جهت استفاده ابزاری به نفع خود برای

تبلیغات ایدیولوژیک خود پی میبرد و از سوی دیگر هم تجارب فلمسازی تا حدی کسب میگردد و حتی

نسل جدید تری، سینما را به صورت اکادمیک در اتحاد جماهیر شوروی وقت و کشورهای دیگر فرا میگیرند

 که پیش زمینه ای برای تولیدات بیشتربعدی فراهم میگردد. از سوی دیگر روابط دیرینه سیاسی و

فرهنگی بین هند و افغانستان و تورید بیش از حد فلم های هندی به افغانستان علاقه مندی و نیازمندی

 به تولید فلمهای افغانی را دراین زمان افزایش میدهد و با تولید فلم هایی چون؛ مانند عقاب، فلم سه

گانه روزگاران، اندرز مادر، حاکم، روزهای دشوار، مجسمه ها میخندند، غلام عشق، حماسه عشق

و ...... امید آن میرفت که کم کم سینمای افغانستان به سوی شکوفایی به پیش میرود. درضمن شکل

 گیری مراکز خصوصی فلمسازی ای چون؛ نذیرفلم، شفق فلم، آریانا فلم، قیس فلم و .... جوانان

بسیاری را به سوی این هنرمیکشاند. درپهلوی آن آمدن بعضی از پروژه های فلمسازی خارجی مانند؛

 چاپنداز با کارگردانی جان فرانکهایمرمحصول سال 1971 آمریکا، رامبو 3 با کارگردانی پیتر مکدونالد محصول

 سال 1988 آمریکا، جانور با کارگردانی کیوین رونالدز محصول سال 1988 آمریکا و بی تاثیرنبوده است.

دولت هم کم کم به اهمیت سینما پی میبرد و فلم هایی چون، دیوار، دایره، بیگانه، فرار، صبور سرباز،

خاکستر و .... با پشتیبانی دولت تهیه میگردند.

نویسنده: مسعود

 

+ نوشته شده در  شنبه هفدهم دی 1390ساعت 15:10  توسط گروه سینما افغان  | 

نبود کیفیت در سینما افغانستان

در میان هشت سینمای کابل، هیچ کدام به فلمهای افغانی اختصاص ندارد. همه ی آنها فلمهای هندی نشان

می دهند که ظاهراً جماعت سینمارو کابل به چنین فلمهایی علاقه دارند. تنها «سینما آریانا» که دو سال پیش

توسط فرانسوی ها بازسازی شد، تا چندی پیش فلمهای غربی (اکثراً آمریکایی و فرانسوی) نمایش می داد که آن

هم اخیراً به بالیوود روی آورده است. لذا تنها جای دیدن فلم افغانی خانه هاست که می شود با تهیه ی دی وی دی

از دست آوردهای سینمای وطنی باخبر شویم.

نویسنده: مسعود

+ نوشته شده در  شنبه هفدهم دی 1390ساعت 14:45  توسط گروه سینما افغان  | 

غیر حرفه ای

کارشناسان افغان می گويند شمار معدودی از زنان افغان که حالا در سينما حضور يافته اند، بيشتر افراد غير حرفه ای هستند که به دليل مشکلات اقتصادی به اين هنر رو آورده اند.

ولی آنها همچنان می گويند اگر کارگردانان افغان دقت لازم را برای آموزش اين هنرپيشه ها مصرف کنند، ممکن است اين افراد در آينده جايگاه خوبی برای خود در عرصه سينماگری دست و پا کنند.

عده ای هم بر اين باورند که کمبود زنان در سينمای افغانستان ناشی از بی علاقگی جوانان افغان نسبت به محتوای فيلم ها و شيوه فيلم سازی در افغانستان می شود.

به نظر می رسد اين مشکل نيز زمانی برطرف خواهد شد که سينمای افغانستان از کيفيت بهتری برخوردار شود و مخاطبان بيشتری پيدا کند.

نویسنده:مسعود

+ نوشته شده در  شنبه هفدهم دی 1390ساعت 10:45  توسط گروه سینما افغان  | 

مشکل اصلی فیلمنامه هست!

 

من کاری به مشکلات سینما در افغانستان ندارم؛ چون بارها مشکلاتی مانند نبود بودجه، نبود تجهیزات

لازم و نبود بازیگران حرفه ای و دیگر عوامل تولید محصولات سینمایی مورد بحث و بررسی رسانه ها و

صاحبنظران عرصه سینما قرار گرفته است. حرف من در این نوشته این خواهد بود که چطور نبود رابطه

مناسب میان ادبیات داستانی و سینما در افغانستان باعث شده است که فیلم قابل توجه در کشور ما

تولید نشود.

حتما شما هم بارها شنیده اید که سینماگران گفته اند که مشکلات بودجه و تجهیزات در حال حل شدن

است؛ اما بزرگترین مشکلی که امروز بر سر راه تولیدات سینمایی قابل قبول در افغانستان وجود دارد،

فیلمنامه است. بله، به همین سادگی! فیلمنامه مشکل بزرگ سینمای افغانستان است. شاید فکر کنید

که خب این که دیگر مشکل بزرگی نیست. باید کارگردان محترم با تلفون سیارش به چند فیلمنامه نویس

زنگ زده و آنها را در جلسه ای جمع کرده و تقاضای فیلمنامه کند. اما به خاطر داشته باشید که مشکل

به این سادگی ها قابل حل نیست؛ دقیقا به دلایلی که خدمتتان عرض خواهم کرد.

این که به نظر من فلمنامه نویس حرفه ای در افغانستان وجود ندارد. نه تنها فلمنامه نویس حرفه ای که

حتی فلمنامه نویس آماتور قابل قبول هم به اصطلاح "موجود نیست". شاید برخی از دوستان فلمنامه

نویس؟! از این گونه قضاوت بی رحمانه ناراحت شوند. خب! می پذیریم که برخی از دوستان معلومات

قابل قبولی در عرصه فلمنامه نویسی دارند؛ البته با معیارهای مصلحت اندیشانه و سهل گیرانه وطنی.

اما مشکل همچنان پابرجاست. فلمنامه نویس خوب پیدا شد؛ ولی فلمنامه نویس به تعریف من، کسی

است که داستانی را به فلمنامه تبدیل می کند، برمی گرداند یا هرچیزی که شما می گویید. پس مهم

داستان است. منظور کارگردان ها و دست اندرکاران صنعت سینمای افغانستان از نبود فلمنامه خوب،

دقیقا نبود داستان مناسب برای فلم شدن، یا تبدیل شدن به فلم است. در نهایت می توان نتیجه گیری

کرد که یکی، می گویم یکی از بزرگترین، نه بزرگترین، یکی از بزرگترین مشکلات صنعت فلم سازی در

افغانستان، نبود داستان مناسب است. پس مشکل دوم هم مشخص شد.

 

 

    نویسنده: مسعود

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه چهاردهم دی 1390ساعت 19:19  توسط گروه سینما افغان  | 

نیم نگاهی به محتوا در سینمای کشور

 

اخیرا شاهد فیلم هایی بسیار پر محتوا و با کیفیت در کشومان بوده ایم که بیانگر فرهنگ و سنت های

با ارزش انسانی از این خطه ی پر گهراند. اما این یک طرف قضیه است و در مقابل سینماگران بی تجربه

و فرهنگ سوخته ای هستند که روند هالیوودی و بالیوودی شدن را پیش روی گرفتند.

عدم توجه دولت به رشد صنعت سینما باعث شده است تا سطح تولیدات داخلی کاهش یافته 

و سینماگران به تقلید از سینمای هالیوود و به خصوص بالیوود بپردازند.

به عقیده ی عده ای از منتقدین سینمای افغانستان سینمای کاملا تقلیدی است و هیچ کارگردان و

فیلمنامه نویسی به دنبال خلق اندیشه نیست. البته این نظریه ای است از جانب چند منتقد که

حتما در آن کمی اغراق است.

اما با این همه ما شاهد نقش آفرینی گروه هایی از جوانان کشور هستیم که به دنبال ترویج دین و

فرهنگ خویش هستند و نه فرهنگ های غریب و بیگانه که این خود مایه ی خرسندی است.

 

                                                                      نویسنده: محمد

 

+ نوشته شده در  سه شنبه سیزدهم دی 1390ساعت 21:52  توسط گروه سینما افغان  | 

فراخوان پذیرش هنرجو

 

به نام خدا

با سلام خدمت خوانندگان محترم.

هموطنان عزیز افغان مقیم استان قم و علاقمند به پیشه ی سینما

می توانند طی یک هفته پس از تاریخ انتشار این متن به آدرس زیر

جهت ثبت نام در رشته های: (کارگردانی و بازیگری) مراجعه کنند:

 

قم- خیابان ۴۵ متری پانزده خرداد- خیابان شاه سید علی- روبروی

دبیرستان امام رضا (ع) کانون فرهنگی- هنری شهید بهشتی

شماره ی تماس: ۰۲۵۱۷۶۰۴۰۲۰

 

 شایان ذکر است که این موسسه قانونی و زیر نظر آموزش و پرورش می باشد

و متقابلا مدارک آن مورد تایید آموزش و پرورش کشور ایران است.

در ضمن این وبلاگ از طرف چند تن از اعضای گروه فیلمسازان افغان

منعکس می شود که تنها برای جذب نیروی افغان تبلیغ می کنند و بس.

 

                                                              نویسنده:  مسعود

 

+ نوشته شده در  دوشنبه دوازدهم دی 1390ساعت 18:16  توسط گروه سینما افغان  |